Signalen dat je over je grenzen gaat (mijn lichaam trok gewoon de stekker eruit)

Twee dagen achter elkaar een migraineaanval, dat heb ik echt nog nooit gehad. Niet een beetje hoofdpijn, maar echt zo’n aanval waarbij je denkt: oké, alles moet uit, ik kan niks meer, mijn lichaam trekt gewoon keihard de stekker eruit.

En ik wist meteen: dit is niet zomaar.

Een tijdje terug had ik een workation voor mezelf ingepland. Ik mocht in het huisje van familie zitten en dacht dat het een heel goed idee was om daar wat mooie inhaalslagen te maken voor mijn bedrijf, terwijl het ook een soort van bijkomen had moeten zijn.

Alleen dat laatste gebeurde dus totaal niet.

Ik stond continu aan

Wat er gebeurde, is dat mijn lichaam in een soort van overdrive kwam en continu in een staat van flight-fight zat, waardoor ik eigenlijk de hele tijd aan stond.

Als ik eerlijk ben, komt dat gewoon omdat ik van die workation alleen het 'work gedeelte heb gedaan en het stukje 'cation' totaal heb gemist, oeps…

Dus ja, dan denk je nog steeds dat je het goed doet en ga je wandelen, lekker naar buiten, bosrijke omgeving, super goed voor je. Toch?

Alleen mijn systeem ging daar helemaal niet lekker op.

Ik liep ergens op een breed pad en ineens hoorde ik iemand aankomen, waardoor ik me echt de tyfus schrok. Het was gewoon een jong meisje op de fiets, maar toch dacht ik: als zij hier gewoon kan fietsen, waarom kan ik hier niet normaal lopen?

Een mooie plek, maar geen rust

Ik wist dat er een pad was dat leidde naar een heel mooi open stuk veld, een soort heidegebied, echt zo’n plek waarvan je denkt: hier kom je tot rust.

Alleen toen ik daar zat, leek ik wel een soort opgejaagd hert. Ik was de hele tijd om me heen aan het kijken, aan het zoeken of er niet iets van gevaar was.

Dus ik zat daar op dat bankje, op een hele mooie plek, maar totaal niet relaxed.

En toen kwam ook het besef: wat is dit? Wat gebeurt er in mijn systeem dat ik zo angstig ben en niet kan ontspannen in een omgeving die juist rustig is?

Op het strand heb ik dit niet. Daar is het open, daar kan ik alles overzien. Hier voelde dat, zelfs op dat open stuk, totaal anders.

Ik dacht nog: laat ik hier een podcast opnemen. Maar terwijl ik die opnam, kwamen er emoties omhoog en dacht ik: jeetje, wat gebeurt hier? Alleen gaf ik mezelf daar geen ruimte voor en ging ik gewoon weer door.

Mijn lichaam trapte op de rem

Totdat mijn lichaam zei: dit gaan we dus niet meer doen.

Ik liep terug naar het huisje en merkte dat mijn ogen raar begonnen te doen. Aura. Toen wist ik al: dit is migraine.

En man wat was die heftig. Echt niet te doen.

Ik dacht nog: oké, dit moet anders. Maar zodra de migraine zakte, zat ik alsnog weer even achter de computer om nog wat dingetjes te doen.

De volgende dag kwamen mijn mannen weer, gezellig weekend samen. Alleen zat ik daar en voelde ik het weer aankomen, die aura in mijn ogen, waardoor ik echt dacht: nee hè.

En ja hoor. Weer een migraineaanval. Gewoon weer niet te doen, misschien nog wel heftiger.

Dit was geen toeval

Ik heb wel eens migraine, maar dit, twee dagen achter elkaar, had ik nog nooit gehad.

Voor mij voelde dat echt als een teken van mijn lichaam dat zei: wat jij nu aan het doen bent, dat kan echt niet. Dit kan jij niet, en eigenlijk kan niemand dit.

En als ik eerlijk ben, schaam ik me daar soms ook voor. Dat ik denk: ik weet dit allemaal zo goed voor anderen, maar voor mezelf doe ik het gewoon niet.

Signalen dat je over je grenzen gaat

Wat ik hieruit haal, is dat het alles bij elkaar was. Veel te hard werken, dagenlang zonder pauzes, slecht slapen en daarnaast die continue alertheid. Achteraf zie ik het als duidelijke signalen dat je over je grenzen gaat, ook al herken je dat op het moment zelf niet.

Mijn lichaam heeft gewoon geen moment gehad om te ontspannen.

Je kunt gaan kijken waar dat vandaan komt, maar eerlijk, dat stuk is voor mij nu niet eens het belangrijkste.

De echte vraag

Waar het mij om gaat, is dit: hoe ga ik hier nu mee om?

En dat is dus nog steeds een beetje een vraagteken.

Ik heb al heel veel gedaan op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en spirituele ontwikkeling, maar niet alles werkt en niet alles past bij je. Dus daarin ben ik nog steeds aan het zoeken.

Ik krijg van alle kanten dingen aangereikt, en daar ga ik ook naar kijken.

Maar wat ik vooral zie, is dit.

Ik kan best wel redelijk grenzen stellen naar anderen, maar mijn eigen grenzen ga ik veel te makkelijk over.

Mijn lichaam kan heel snel in een aanstand komen, maar ik krijg hem er zelf niet goed uit.

En ik vraag gewoon te veel van mezelf. Ik eis te veel van mezelf.

Misschien herken je dit

En ik weet dat ik hier niet de enige in ben.

Hoe vaak ga jij eigenlijk over je eigen grens heen, terwijl je het voelt?

Hoe vaak denk jij dat je het gewoon moet kunnen?

Misschien zit het niet in nóg iets doen, na ja…misschien iets eerder luisteren ;)